دل من دیر زمانی است که می پندارد

دوستی نیز گلی است.

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ترد و لطیفی دارد

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد

در زمینی که ضمیر من و توست

از نخستین دیدار

هر سخن هر گفتار

دانه هایی است که می افشانیم

برگ و باری است که می رویانیم

آب و حورشید و نسیمش مهر است

گر بدانگونه که بایست به بار آید

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیارایید

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دلهامان را

مالامال از یاری، غمخواری

بسپاریم به هم ، بسراییم به آوای بلند

شادی روی تو

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ، عطر افشان ،گلباران باد .