نازنینم !تو برایم هنوز بهترین حضور هستی ، در بهترین قاب دنیا . من و تو می

توانیم دوباره عاشق شویم قبل از اینکه باران از پیچ این کوچه بگذرد . تن غربت

زده جوانی ام از عشق تو گم شد و این نوشته زخمی بر دیوار دلم رنگ ترحم

گرفت . من انتظار آبی ترین روز ها را می کشم نباید در حسرت نبودن شهد شیرین

زندگی ثانیه ها را به ساعت ها تبدیل کنم و بی ارزو خواب فرداها را ببینم . به

اندازه همان ستاره هایی که شب های خلوتم را نظاره گر بودند می خواهمت و سحر

گاهان همراه با طلوع خورشید از شوق تو بیدار می شوم و صدای عاشق ترین

شقایق ها را از پنجره اتاقم می شنوم .

روزی دوباره به سراغم خواهی امد . ولی می دانم که شادابی ات را در پس جاده

های جوانی گم کرده ای . ولی باز هم پذیرایت خواهم بود . اگر چه فانوس قلبم

سوسو می زند و تکه های شکسته قلبم که تو سالها پیش با بی رحمی آن را شکسته

ای با یک اشاره از هم خواهد پاشید . ولی باز هم پذیرایت خواهم بود . پس از

آمدنت ، در زلال چشمانت خیره خواهم شد و به تو خواهم گفت : که سالهای زیادی