دلم میخواست عشقم را نمی کشتند

صفای ارزویم راکه چون خورشیدتابان بودمی دیدند

چنین از شاخسار هستیم اسان نمی چیدند

گل عشقی چنان شاداب

را پرپر نمیکردند

به باد نا مرادیها نمی دادند

به صد یاری نمی خواندند

به صد خواری نمی راندند

چنین تنهابه صحرا های بی پایان اندوهم نمی بردند

دلم میخواست تا بار دگر او را کنار خویش می دیدم

به یاداولین  دیداردرچشم  سیاهش خیره می ماندم

شراب اولین لبخنددر جام وجودم های وهوی میکرد

غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو میکرد

دلم میخواست دست عشق چون روز نخستین

هستی ام را زیرورو می کرد

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو میریخت

پلیدیها و زشتیها به زیر خاک می ماندند

بهاری جاودان اغوش وا میکرد

جهان در موجی از زیبایی خوبی شنا میکرد

بهشت عشق میخندید

به روی اسمان ابی ارام

پرستوهای مهر ودوستی پرواز میکردند

به روی بامها ناقوس ازادی صدا میکرد

مگو این ارزو خام است

مگر روح بشر همواره سرگردان و ناکام است

اگر این کهکشان از هم نمی پاشد

وگر این اسمان در هم نمی ریزد

بیا تا ما:

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

به شادی:

گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

من سکوت خویش را گم کرده ام

لاجرم در این هیاهم گم شدم

من که خود افسانه می پرداختم

عاقبت افسانه مردم شدم

ای سکوت ای مادر فریادها

ساز جانم از تو پر اوازه بود

تا در اغوش تو راهی داشتم

چون شراب کهنه شعرم تازه بود

در پناهت برگ و بار من شکفت

تو مرا بردی به شهر یادها

من ندیدم خوشتر از جادوی تو

ای سکوت ای مادر فریادها

گم شدم در این هیاهو گم شدم

تو کجایی تا بگیری داد من

گر سکوت خویش را می داشتم

زندگی پر بود از فریاد من!