صبر را از زمین

سکوت را ازشب

سقوط را از ابشار

غم را از غروب

غربت را ازکویر

اشنایی را از صبح

طراوت را از باران

گرمی را از محبت

سردی را ازجدایی

فراموشی را از زمستان

مرگ را از پاییز

و محبت را ازانسانهای خوب

وتو برایم بهترینی ای دوست

نمی دونید من چقدر خوشحالم بعد مدتها عزیز دردونه اومده

خیلی دلم براش تنگولیده بود

قاصدک
ابر همه عالم شب و روز
 در دلم مي گريند
 
                           ماث (مهدي اخوان ثالث)

هميشه به ياد داشته باش
    تا به فراموشي بسپاري
        آنچه را كه اندوهگينت مي سازد
اما ...
هرگز فراموش مكن
     به ياد داشته باشي
       آنچه را كه شادمانت مي سازد .

آنانكه آفتاب را
    به زندگي ديگران ارزاني مي دارند
         نمي توانند خود از آن بي بهره باشند

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر--- غرق این زندگی سنگی و سیمانی بود

كاش دنیای دل ما شبی از این شبها --- غرق هر چیز كه می خواهی و می دانی بود

دل اگر رفت شبی كاش دعایی بكنیم --- راز این شعر همین مصرع پایانی بود

 دوستش دارم

ممنونم

از اینکه مدتی است تنهایتان گذاشته ام معذرت می خواهم

و تو ای برادر مهربانتر از جانم سلام  خوبی