یاد و نامش گرامی

       باد

تقديم به تو

عشق یعنی تو باغ اون چشمهای سیات

دل رو تا چشمه سار مهربونی بردن

قاصدک آرزوهای من تویی تو

عشق پر از مهر و وفای من تویی تو

بیا تا با هم دیگه زندگی رو اغاز کنیم

دو تا کبوتر بشیم و رو ابرها پرواز کنیم

 روزی که دریابی در جای جای این شهر ، برتن دیوارهای سنگی و گلی ، بر زمین و آسمان ، رد پای نگاه های خسته ام در جستجوی تو سنگینی می کند .

 روزی که دریابی روزگارانی نفست گرانقیمت ترین نفسها بوده است .

 نمی دانم چه خواهی کرد ...

 روزی که بدانی برایم از هر کس و هر چیز با ارزش تر بوده ای .

 روزی که بدانی در نبودت چه عاجزانه سوختم و در حسرتت چه ملتمسانه شکسته ام و در انتظارت

چه آرزومندانه تصویر عشق را رنگ زده ام .

امشب مي خواهم از تو بنويسم
و چه سخت است نانوشته ها را نوشتن
واژه هاي بي حرف ؛ بي صدا
بالا تر از محبت را چه مي خوانند؟
رها تر از عشق را چه مي نامند؟
مي خواهم دنيايي بسازم به نام تو
و در آن بردارم فاصله را
حذف كنم غربت را
چشم ها بي پايان
همه بر مفرش فيروزه ز تو بنويسند
تو را اي شاه كليد واژه هاي آسماني

تو را چگونه بستايم؟

لاجرم در این هیاهو گم شدم

 من که خود افسانه می یرداختم

عاقبت افسانه مردم شدم

ای سکوت ای مادر فریادها

ساز جانم از تو یر اوازه بود

تا در اغوش تو راهی داشتیم

چون شراب کهنه شعرم تازه بود

در یناهت برگ و بارمن شکفت

من ندیدم خوشتر از جادوی تو

ای سکوت ای مادر فریادها

گم شدم در این هیاهو گم شدم

تو کجایی تا بگیری دادمن

گر سکوت خویش را می داشتم

زندگی یر بود از فریاد من 

روز میلاد اقاقیها را

جشن می گیرد

وبهار

روی هر شاخه کنار هر برگ

شمع روشن کرده است

همه ی چلچله ها برگشتند

وطراوت را فریاد زدند

کوچه یکارچه اوازشده است

و در خت گیلاس

هدیه جشن اقاقی ها را

گل به دامن کرده ست

بازکن ینجره ها را ای دوست

گلبرگهای خویش را شاداب تر کن

هر صبح از دامان خود خاکسترم را

برگیر ودر چشمان بخت بی هنر کن

ای صبح ای شب ای سپیدی ای سیاهی

ای اسمان جاودان خاموش دل تنگ

ای ساحل سبز افق ای کوه ای باد

ای شعر ای رنج ای یاد

ای غم که دست مهربانت جاودانه

چون تاج زرین بر سرم بود

بازیچه دست شما فرسود فرسود

ای خیمه شب بازان افلاک

ای چهر پردازان چالاک

وقت است صندوق عدم را در گشایید

بازیچه فرسوده را پنهان نماید

ای دست ناپیدای هستی

بازیچه چون فرسوده شد بازیچه نو کن

ای مرگ با ان داس خونین

این ساقه پژمرده را دیگر درو کن

ای ادمک سازان بی باک

ای خیمه شب بازان افلاک

ای چهره پردازان چالاک

من هدیه اوردم رضاوفرهادم را

دنبا ل ین بازیچه های نو بیائید

ای دست ناپثدای هستی

با اولین لبخنده فردا

خورشید خونین را بیفروز

مهتاب غمگین را بیاویز

در پرده تزویر رنگین

با نقمه نیرنگ تقدیر

چون هفته ها ماهها قرنها پیش

این ادمکهای ملول بی گنه را

هر جا به هر سازی که می خواهی برقصان

تو مانده ای بااین همه رنگ

من میروم با اخرین حرف

ای خیمه شب باز

در غربت غمگین ودرد الود این خاک

ازاده ای زندانی توست

قربانی قهر خدا  نامش محبت

زنجیر از پایش جدا کن

او را چو من از دام تزویرت رها کن

همراه این ازرده درد اشنا کن

تا انسانها از روي غرور و به دروغ از عشق نگويند ! خدایا عشق چی است |

تقدیم به کسی که عشق را در وجود خود قرار داد ولی هرگز به من نگفت: همه جان پر شد ز دردم كه تويي مرهم دردم من به مرهم نياز دارم بيا اي الهه ي قلبم  كه تويي مرهم دردم همه جان من فداي آن دو قلبی كه نگار كرده اي تو به آن جدار قلبم دل من فداي عشقت كه به  عشق پاك تو من تا ابد نياز دارم همه جان پر شد ز دردم عشق پاك تو من تا ابد نياز دارم عشق پاك تو من تا ابد نياز دارم

تولدی دیگر!
 
در ازدحام این همه ادم دلم گرفت
دلبسته ام نبودی و کم کم دلم گرفت
از روز اول خلقت به یک نگاه
دیوانه تو گشتم و از غم دلم گرفت
پروانه شدی، پرو بالم به باد رفت
در حسرت نگاه تو بودم دلم گرفت
در حسرت نگاه تو در برزخ خودم
یک سیب هم نچیدم و ماندم دلم گرفت
من خودم مقصر این ماجرا نبودم
از این همه لجاجت تو دلم گرفت!
 
فاصله ،اه می شود پشت نگاه پنجره
کوچه نگاه می شود پشت نگاه پنجره
سردی بغض یک گلو تا ته کوچه میرود
بعد تباه می شود،پشت نگاه پنجره
باز گلایه میرود ،میان چین پرده ها
گریه پناه می شود پشت نگاه پنجره
باز غروب امده کنج دو چشم منتظر
واژه گناه می شود پشت نگاه پنجره!

همچو برگی که خزان میدهد او را بر باد
میرود نقش من اهسته و ارام از یاد
خانه ام گر چه خراب از غم بسیار تو شد
خانه ات تا ابد ای شادی دلها اباد
وه که پوسیدم از این دور مکرر در بند
هیچ کس کاش چو من بندی ِ بیداد مباد
وقت سر گشتگی ام بر لب من مهر زدند
تا نگویم چه در این وادی حیرت رُخ داد
گفتم این گردش بیهوده در این دایره چیست؟
اسمان خون شد و در دامن دریا افتاد
عرضه کردیم به عالم غم پنهان و دریغ
گره از کار فرو بسته ما کس نگشاد
دیگر این مامن دیرینه ندارد شوقی
دل سپردیم به طوفان بلا، باداباد!

اگه مثل یه سایه برات باری نباشم
می خوام حتی یه لحظه ازت جدا نباشم  (لیلا)

اين بار من يكبارگي

در عاشقي پيچيده ام

اين بار من يكبارگي

از عافيت بريده ام

در عاشقي در عاشقي در عاشقي پيچيده ام

دل را از خود بر كنده ام

با چيز ديگر زنده ام

عقل و دل و انديشه را

از بيخ و بن سوزانده ام

در عاشقي پيچيده ام

در عاشقي در عاشقي در عاشقي پيچيده ام

در ديده من درآ

وز چشم من بنگر مرا

زيرا بدون از ديده ها

منزلگهي بگذيده ام

در عاشقي پيچيده ام

در عاشقي در عاشقي در عاشقي پيچيده ام