امان از دست تو اي واي ببين به كجا رسيدم

يروزي روزگاري همه ي عشق من اين بود

بشم هموني كه تو مي خواي فرستم ندادي اي واي

يروز ميشد تنها بموني

يروز ميشد تنها بموني

اون وقته قدرمو بدوني

اما اون روز خيلي دير

كاش مي شد اين و بدوني

بدوني هيشكي نمي تونه

مثله من عاشقت بمونه

آخه تنهاي خيلي سخته

اين و دلت نميدونه

ديگه نمي خوام دستاتو

ديگه نمي خوام من اشكاتو

ديگه از قلبم تو رفتي

عزيزم عزيزم!!

ديگه نمي خوام عاشق باشم

ديگه نمي خوام صادق باشم

ديگه از قلبم تو رفتي

عزيزم عزيزم!!

یک شبی مجنون نمازش راشکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد برلب درگاه او

پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یارب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم

در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد

گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

لحظه های بی تو بودن را در گوش شب نجوا می کنم

ستاره می شنود و تو را آرزو بر دل می ماند ...

آرزوهایم را در لحظه های بی تو بودن می شمارم

به گمانم می آید که روزی تک تک این آرزوها را تو حقیقت می کنی ...

از فاصله ی رخوتناک با تو بودن تا بی تو بودن گذشته ام و

به لحظه های دوری رسیده ام ، در تمام لحظه ها حس غریبی دارم ...

حس دریایی که از بی موجی به مرداب بودن رسیده است ،

مرداب تنهاست و من تنهاتر ،

مرداب مرا هم در برگرفته ،

سکوت غریب مرداب ،

حس غریب تنهایی ، حسی که وجودم را در برگرفته  ،

تنهایی که چون پیچک بر تن احساسم پیچیده است  ،

پیچکی که تا لحظه ای دیگر احساسم را خفه می کند ،

به گمانم تمام لحظه ها و احساسم را

تنها تو می توانی از اسارت برهانی ...

تو خواستی که من با تو باشم !

اما نمی دانم چرا تنها لحظه ای خواستی !؟

لحظه ای ...

هیچ حرف دگری نیست که با تو بزنم ،

تو نمی فهمی اندوه مرا !

قلبم به پای تو نشست ،

اما نمی دانست که این چنین زود و بی محابا شکسته می شود ؟

قلب بی گناهم چه می دانست که تو هم این گونه هستی ؟!!!

تنها مانده به تو بگویم :

مطمئن باش ، برو

ضربه ات کاری بود و

دل من سخت شکست ...

و تو به من و سادگیم خندیدی ... !

به من و حسی پاک که پر از یاد تو بود ؟!!

دوستان عزیزم سلام

به دلیل فوت یکی از عزیز ترین عزیزانم نمی توانم

مدتی بیامو به وبلاگ سر بزنم و به روز کنم شما مرا

ببخشین همتونو دوست دارم

همچو نی می نالم از سودای دل

 
 آتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختم

سوختم از داغ نا پیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست

بسکه طوفان زا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد وای من

غم اگر از دل گریزد وای دل

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم

نامور شد هر که شد رسوای دل

خانه مور است و منزلگاه بوم

 آسمان با همت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر است

گنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی رهی

خندم از امیدواریهای دل

و به من خندیدی و نمی دانستی

ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن خون ببار
در شبهای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار
ای بارون

دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبهای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به کام عاشقای بی مزار
ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن خون ببار
در شبهای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار
ای بارون

ببار ای ابر بهار
با دلم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماه رو دادن به شبهای تار
ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن خون ببار
در شبهای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار
ای بارون

دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبهای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به کام عاشقای بی مزار
ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلم گریه کن خون ببار
در شبهای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار
ای بارون

با دلم گریه کن خون ببار
در شبهای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار
ای بارون

دل من دیر زمانی است که می پندارد

دوستی نیز گلی است.

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ترد و لطیفی دارد

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جان این ساقه نازک را دانسته بیازارد

در زمینی که ضمیر من و توست

از نخستین دیدار

هر سخن هر گفتار

دانه هایی است که می افشانیم

برگ و باری است که می رویانیم

آب و حورشید و نسیمش مهر است

گر بدانگونه که بایست به بار آید

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیارایید

آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس

زندگی گرمی دلهای به هم پیوسته است

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دلهامان را

مالامال از یاری، غمخواری

بسپاریم به هم ، بسراییم به آوای بلند

شادی روی تو

ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ، عطر افشان ،گلباران باد .

تو می روی و با من نمی مانی همه مرا با سرزنش نگاه میکنم اما من گناهی ندارم

تو می روی آن سوی شقایق ها و من می مانم این سوی حکایت ها

تو می روی و کسی را از عشق سیراب می کنی و من می مانم تشنه ای در حسرت

دریا

من به جای نفرین دعایت می کنم اما در نفرین روزگار زندگی می کنم

دل من سخت شکست اما مهم نیست به جهنم مهم دل تو که پیوند زیبا می خورد

وقتی می روی من از دور نگاهت می کنم و پشت سرت به جای اینکه آب بریزم ا

شکهایم بدرقه ات می کنند

از زیر قرآن ردت نمی کنم فقط از پنجره رویاها نگاهت می کنم

پشت سرت گل های سرخ را پرپر می کنم همان طور که تو دل مرا تکه تکه کردی

تو می روی و زندگی تلخ تر از جام شوکران سقراط می شود اما برای تو شیرین تر از

عسل

پیشه ام شاعری شده برایت شعر می نویسم ودعایت می کنم

تو می روی و من به جای صدای مرغ عشق صدای جغد را می شنوم

راستی جغد چه کم از مرغ عشق تو دارد

می دانی من دوستانی در اینجا دارم سبزتر از بید مجنون و زلال تر از آب چشمه

من در حسرت تو ماندم مانند دخترک کبریت فروش که حسرت گرما را به گور برد

من فقط در تنهایی هام گریه می کنم تا کسی نداند من تو را ندارم

گیتارم را کوک می کنم و می خوانم می میرم برات

من یک قلب شکسته در دفتر خاطراتم می کشم و آن را باز هم قفل می کنم تا کلید

آن پیدا شود

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهان خانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فروريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي: از اين عشق حذر کن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر کن

آب،آيينه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموش کني، چندي از اين شهر سفر کن!

با تو گفتم: حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم!

روز اول که دل به تمناي تو پر زد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم

باز گفتم که: تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

اشکي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت

اشک در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه کشيدم

نه گسستم، نه رميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکني ديگر از آن کوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم .

چقدر سخت است با خاطرات زنده بودن

نفس كشيدن نمردن ، زندگي!!!!افسوس،آه،دردو رنج

غربت، بي كسي دربدري

نه خداي من من تنها نيستم

اينها همه يار منندو من بي خبرم!!!

اي سكوت خاموش باش با من مگوي!!!

ديگر توان ندارم جانم بلب رسيده 

بس است ديگر بس است.

واما تو، تو كه رفته اي

چنان شتابان ميرفتي كه از من دور شده اي

هيچ وقت به تو نخواهم رسيد

روزهايي كه سراغم ميگرفتي در تنهايي گم شده

مي تواني پيدايشان كني؟؟؟

هرگز!!!!

آسوده باش ،آرام باش،زندگي كن ...

من تنها نيستم !!!

خدا با من است

آهاي آدميان ، به چشمهاي خود بياموزيد كه نگاه به كسي نيندازند

 اگر نگاه انداختند عاشق نشوند

 اگر عاشق شدند وابسته نشوند اگر وابسته شدند مجنون نشوند

 و اگر نيز مجنون شدند با عقل و منطق زندگي كنند

آهاي عاشقان اينك كه پا به اين راه دشوار گذاشته ايد

 با صداقت عشق را ابراز كنيد ، تنها عاشق يك دل باشيد

 تنها به يك نفر دل ببنديد ، و با يكرنگي و يكدلي زندگي كنيد

آهاي عاشقان به عشق خود وفادار باشيد ، تا پايان راه با عشق باشيد

 و از ته دل عشق را دوست داشته باشيد

آهاي عاشقان از تمام وجود عاشق شويد ، و با اراده و اطمينان پا به اين راه بگذاريد

رسم عاشقي دروغ و خيانت نيست ، رسم عاشقي صداقت است پس سرلوحه و الگوي

 خود را صداقت قرار دهيد

آهاي عاشقان نه لازم است مجنون باشيد و نه فرهاد ، تنها خودتان باشيد

  همين و بس.......

آهاي عاشقان ، ساده نباشيد ، عشق را از ته دل بخواهيد

 و انتظار عشق را حتي تا پاي مرگ بكشيد

آهاي عاشقان عشق را براي قلبش بخواهيد نه براي هوس

 و خوش گذارني و گذراندن

** لحظه هاي زندگي با هدف عاشق شويد **

**و با عشق نيز از اين دنيا برويد**

آهاي آدميان ، به چشمهاي خود بياموزيد كه نگاه به كسي نيندازند

 اگر نگاه انداختند عاشق نشوند

 اگر عاشق شدند وابسته نشوند اگر وابسته شدند مجنون نشوند

 و اگر نيز مجنون شدند با عقل و منطق زندگي كنند

آهاي عاشقان اينك كه پا به اين راه دشوار گذاشته ايد

 با صداقت عشق را ابراز كنيد ، تنها عاشق يك دل باشيد

 تنها به يك نفر دل ببنديد ، و با يكرنگي و يكدلي زندگي كنيد

آهاي عاشقان به عشق خود وفادار باشيد ، تا پايان راه با عشق باشيد

 و از ته دل عشق را دوست داشته باشيد

آهاي عاشقان از تمام وجود عاشق شويد ، و با اراده و اطمينان پا به اين راه بگذاريد

رسم عاشقي دروغ و خيانت نيست ، رسم عاشقي صداقت است پس سرلوحه و الگوي

 خود را صداقت قرار دهيد

آهاي عاشقان نه لازم است مجنون باشيد و نه فرهاد ، تنها خودتان باشيد

  همين و بس.......

آهاي عاشقان ، ساده نباشيد ، عشق را از ته دل بخواهيد

 و انتظار عشق را حتي تا پاي مرگ بكشيد

آهاي عاشقان عشق را براي قلبش بخواهيد نه براي هوس

 و خوش گذارني و گذراندن

** لحظه هاي زندگي با هدف عاشق شويد **

**و با عشق نيز از اين دنيا برويد**

يک نفر...

يک جايي...

تمام رؤيايش لبخند توست وزماني که به تو فکر ميکنه احساس ميکنه که زندگي

واقعا با ارزشه

پس هر گاه احساس تنهايي کردي اين حقيقت رو به خاطر داشته باش.

يک نفر ...

يک جاي...

در حال فکر کردن به توست.  

تو بخشي از وجود مني

غم تو غم من است

غم من غم تو است

ما کنار هم مي مانيم.

از عشق برايت مي خوانم

و منتظر مي مانم تا گل رزي در دستانت برويد

دلم را با خود بردي

چه چاره کنم؟

از عشق برايت مي گويم

وجودت برايم عزيز است

ديدنت آرامش بخش است

لبخندت معني زندگيست

مي داني که در کنارت بودن برايم چه حس لطيفي است

نگاه رسواگرم را با نگاهت پيوند مي دهم

تو سرنوشت مني

آه نمي توانم اعتنا نکنم که چطور نگاهم مي کني.

از عشق برايت مي سرايم

هيچ نشانه اي از عشق لطيف تر از بوسه اي مهربانانه نبوده است

بر گونه تو اين بوسه پر حرارت عشق را مي نهم

چونان مهري از پايداري عشقم

من آن دلسوخته عاشق پريشانم

که عشق باخته ام به تو نگار مهربان.

وقتي تو نيستي دلم زار مي گريد

آنقدر دلتنگت مي شوم که احساس سرگرداني و تنهايي مي کنم

چگونه از تو جدا شوم، چگونه از تو رها شوم؟

تو تفسير مهرباني هستي

مي خواهم با تو بمانم، مهربان من

هميشه و همه جا...

آه که بسيار دلتنگ توام.

هر شب وقتی تنها میشم حس می کنم پیش منی،

دوباره گریم می گیره انگار تو آغوش منی

روم نمیشه نگات کنم وقتی که اشک تو چشمامه،

با اینکه نیستی پیش من انگار دستات تو دستامه

بارون میباره و تو رو دوباره پیشم می بینم،

اشک تو چشام حلقه میشه دوباره تنها میشینم

قول بده وقتی تنها میشم بازم بیای کنار من،

شبای جمعه که میاد بیای سرِ مزارِ من

دوباره باز یاد چشات زمزمه ی نبودنم،

ببین که عاقبت چی شد قصه ی با تو بودنم

خاک سرِ مزارِ من نشونی از نبودنم ،

دستای نامردم شهر جنازه ام ربودنه

به زیر خاکمو هنوز نرفتی از یاد من ،

غصه نخور سیاه نپوش گریه نکن برای من

دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم ،

رو سنگ قبرم بنویس تنهاترین تنها منم

اي کاش مي توانستم نشان دهم، I wish l could make you.

که تا کجا دوستت دارم. Understand how l love you

هميشه در جستجو هستم، l am always seeking but

اما نميتوانم راهي بيابم... cannot find a way….

به آن آني در تو عاشقم، l love in you a something

که تنها خود کاشف آنم that only have descovered

آني فراتر از تويي که دنيا مي شنا سد، the you_ which is beyond the

و تحسين مي کند. you of the world that is

آني که تنها وتنها از آن من است. admired and known by others

آني که هرگز رنگ نمي بازد، a you which is eapecially mine

وآني که هرگز نمي توانم عشق از او بر گيرم.  Which cannot evto love

را به انتظارت نشسته ام .

به آسمون نگاه كن، براي ما مي باره

براي ما كه امشب جدا شديم دوباره

توی خونه اي كه نيستي چه سخته بی تو بودن

زمونه ي لعنتي تو رو گرفته از من

سفر بخير عزيزم خدا پشت و پناهت

بدون يكي نشسته هميشه چشم به راهت

نگو جدايي ما بازي سرنوشته

نگو كه قصمونو خود خدا نوشته

اون همه خاطراتو چطور فراموش كنم ؟

تو رفتي و نديدي اون كه شكسته منم

سفر بخير عزيزم خدا پشت و پناهت

بدون يكي نشسته هميشه چشم به راهت

به من نگو كه گريه تلخه شگون نداره

نگو بزار آسمون به جاي ما بباره

اون كه شكسته منم سرت سلامت عزيز

به ياد عشقمون باش تو فصل زرد پاييز 

هنوز به ياد غربتت هزار تا شعر تو دلمه

اما نمي خوام بگمش جاشون فقط تو قلبمه

فكر مي كني كه اين روزا، چرا شدم يه بي خيال؟

آخه مي خوام غم تو رو ، رنگ بزنم، رنگ محال

ميخوام ديگه بزرگ بشم از بچگي دست بكشم

مي خوام چشامو باز كنم به روياهام خط بكشم

دلم مي خواد داد بزنم غصه رو از ياد ببرم

وقتي مي پرسن عاشقي؟ بگم نه من مسافرم

مسافر شهر غريب، شهري كه اسمي نداره

اونجا بشم غرق سكوت، جايي كه دل كم نياره

سراي سادگي و صادقی را ديدم

چشمهايم روشن شد

دلهايي ديدم پاک

لهجه اي را شنيدم خالص و بي ريا

سرايي ديدم پر از محبّت

قلبهايي ديدم بي ريا

ودستهايي که مهربانانه آبرو داري کردند

در آن سرا

من نگاهي ديدم اميدوار
 و

عاشق زندگي

مهربان نازنيني ديدم

نمي دانم

شايد آن طائر قدسي که حضرت حافظ مي فرمود

سرايش همانجاست

روي فرشهاي راز و نياز

من همه را ديدم

راستي من روشني چراغها را هم ديدم

ولي گويا

کسي آنها را روشن کرده بود که خود آنجا نبود

ولي هر جا باشد ، اتاقش نوراني،

خانه اش آباد

خوش چراغي روشن کرده بود

خوش نوايي خوانده بود

دوست داشتم من هم آنجا مي ماندم

ولي

خواجه برايم

فقط فرصت ديدار نيم ساعتي داده بود

شايد ميخواست

ببينم و بميرم

زندگي شعر ساده ايست

ميتوان روي کاغذ نوشت

نه

ميتوان بي کاغذ و بي منت

بر زبان و دل جاري کرد

ولي من نتوانستم

نميدانم چرا ؟

کسي هم کمکم نکرد ...ا

پس

صد شکر که اين را ديدم

و

صد حيف که آن را نخواهم ديد

باز هم نميدانم

شايد خواجه

اين سخن را بشنود و

باز هم

فرصت ديدار دهد

باز هم

فرصت زندگی

فرصت عاشق شدن را

فرصت بوییدن گیسوی بهار

فرصت با او بودن را

نمی دانم

آري درست فهميديد

من سراي عشق را ديدم

پس

چشمهايم روشن

             کجا بــودي وقتي برات شکستـم             يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستــم

             کجــا بـودي وقتـي غريبـي و درد            داشت مـن تنها رو ديوونه ميکـرد

             کـجــا بودي وقتي کنـار عکســات            شـبا نشستم به هواي چشمــات

             کجا بــودي ببيني مــن ميســوزم            عيــن چشـات سيـاهه رنـگ روزم

             ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم            هـر چـي که باورت نميشه ديـدم

             کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم             نبــود ستـاره ام شبـا گريه چيـدم

             کجا بودي وقتي اشکـام ميريخت             خون جاي گريه از چشام ميـريخت

             کجــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد            امــا به خاطر چشات قسم خـورد

             کجـــا بودي وقتي که پرپر شــــدم           سوختم و از غمت خاکستر شـدم

                                               خنده واسه هميشه از لبـام رفت

                                               رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت